Kuitenbrouwer.nl

“In het spectaculaire ‘Zwavel, Was & Suiker’, met muziek van Anke Brouwer en Martijn Padding, maakte graficus Carel Kuitenbrouwer als eerste eindelijk eens optimaal gebruik van de lichtwand in het Muziekgebouw, die met duizelingwekkende veelkleurigheid ook weer verwees naar het oeuvre van Andriessen.”
Jochem Valkenburg, NRC Handelsblad, maandag 8 juni 2009

Het project dat ik initieerde en waarover deze lovende woorden werden geschreven, is nu gepubliceerd op Vimeo, het platform waar filmmakers en kunstenaars kun creatieve werk openbaar maken. Er is ook, in kleine oplage, een DVD van gemaakt.
Klik hier om de HD-video van dit project te zien:
Zwavel, Was & Suiker op Vimeo

Een andere reactie:
“Korte composities van vrienden en ex-leerlingen vertoonden enerzijds een hoog schuifdeurgehalte, maar ook de wil en durf om te blijven experimenteren en zaken aan de orde te stellen. De multi-mediale uitvoering van ’Zwavel, Was & Suiker’ van beeldend kunstenaar Carel Kuitenbrouwer en het componistenduo Brouwer/Padding was daar een overtuigend voorbeeld van.”
Kees Arntzen , Trouw, 8 juni 2009

Op 27 augustus 2009, de avond dat het Amsterdams Fonds voor de Kunst zijn jaarlijkse prijzen uitreikte, was een aangepaste reprise te zien van ‘Zwavel, Was & Suiker’. Die uitvoering beschreef Het Parool als “Een audiovisuele kermis voor de gevorderde cultuurliefhebber, die cultuur het liefst met hoofdletter geschreven ziet. Gewoon omdat het kan. En misschien om de fine fleur van de Amsterdamse kunstwereld te laten zien wat het gebouw in huis heeft. Eerlijk is eerlijk: dat is indrukwekkend.”
Voor meer info over dat evenement, klik hier

Het zat er in; het was ook geen nieuws, behalve misschien dat het al vijf jaar geleden is dat ik voor het eerst met het onderwerp naar buiten kwam. Dus werd ik in het AT5-Nieuws van vrijdag 6 maart jl door verslaggever Leon opgevoerd als een mallotige querulant. Oordeel zelf, klik hier
Het goede nieuws is dat ons filmpje nu on line te bekijken is op de site van AT5. Klik hier (NB, ik houd me aanbevolen voor een betere titel en als we weer tijd (en geld) hebben, gaan we het commentaar goed in laten spreken. Door Katja Schuurman bijvoorbeeld. Of Francis Broekhuijsen, nog beter.

En eerlijk is eerlijk: het onvolprezen tijdschrift Ons Amsterdam besteedde er (zoals Peter-Paul de Baar het me schreef: “met jouw geweldige hulp”) in mei 2007 ook al uitgebreid aandacht aan: Klik hier: Ons Amsterdam Straatnamen

Afgelopen week stuurde ik naar AT5 een filmpje dat ik met filmer Willem Heshusius heb gemaakt over de verloedering van de Amsterdamse straatnaamborden. Het filmpje is nog niet helemaal af maar toch zocht ik er vast een doel voor.

Bij AT5 dachten ze er niet over om het uit te zenden maar wel om naar aanleiding ervan een nieuws-item te maken. En dus ga ik morgen met een ploegje of een camjo op stap om een paar mooie schrijnende voorbeelden te laten zien van wat er allemaal mis is met onze straatnaamborden. En dat is heel wat. Klik maar eens op onderstaande postzegels.

Ik stippelde een route uit van het centrum via Oud West naar Slotervaart. Of we alle plekken gaan bezoeken die ik op mijn lijstje heb gezet is zeer de vraag, zoveel tijd heeft AT5 vast niet. Het item gaat als alles goed gaat ’s avonds op de zender.

Om me een beetje voor te bereiden bezocht ik gisteren de Spiegelgracht en omgeving. Het woord ‘Spiegelkwartier’, dat nu op veel borden daar opduikt, neem ik liever niet in de mond. Het zorgt voor onnodige ruis in de bewegwijzering en is nergens op gestoeld. Er is waarschijnlijk zelfs nergens een besluit genomen dat dat op die borden moest komen.

Zoals er ook nergens een besluit genomen is om de standaardletter voor de borden niet langer te gebruiken en te vervangen door een verkrachte Gill. Net zomin als er iemand bij was toen werd besloten om niet langer platte emaille maar dikke aluminium borden op te hangen.

Er zijn natuurlijk veel ergere dingen in de wereld, maar met weinig inspanning zou dit karakteristieke onderdeel van de Amsterdamse openbare ruimte behouden kunnen blijven en het beeld van een verzorgde stad kunnen versterken.

En het is de moeite van het behouden waard, want tot nu toe zijn de vervangers ervan altijd slordiger, lelijker, slechter leesbaar en veel minder duidelijk.

Overigens, als u het filmpje wilt bestellen, kan dat via de email-link, linksboven aan deze pagina.

Ik ben geen goede fotograaf maar een romanticus. Dat is wel aan deze foto te zien: zo cliché als maar zijn kan en technisch lang niet goed genoeg. Ik kon het gewoon niet laten. Morgen is de Indian Summer voorbij.

Vorige week was ik in Glasgow. Misschien daarover later nog eens. Voordat ik vertrok gaf mijn broer Rob, die vertaler is, me dit boek mee. Het is de eerste van een serie over een jonge Schotse onderzoeksjournaliste, die zichzelf te dik vindt maar niet op haar mondje gevallen en ook nog slim.
The Field Of Blood gaat over een gruwelijke moord op een baby en speelt tegen de achtergrond van het grauwe en verpauperde Glasgow van de jaren ‘80. Ook de koude oorlog en de katholiek-protestantse tegenstellingen spelen bijrollen in het intrigerende boek.

Na een dag op school en een Japanse rit met bus 11 nog even naar vriend Rolf Orthel (met biertje op de foto) die zijn filmproject Cinema Invisible ten doop hield: Vijf cineasten, onder wie Digna Sinke en Kees Hin, verfilmden afgewezen en teruggevonden scenario’s.
Locatie was een tent in de binnenplaats van Theater ‘t Hoogt in Utrecht waar lauw bier amateuristisch werd getapt.
Omdat ik te laat kwam bleef ook de film van Kees Hin voor mij ‘invisible’. Zijn lofrede op Rolf schijnt heel goed geweest te zijn.

Een willekeurige peperbus in de Amsterdamse binnenstad. Pakkende beelden: een travestiet en een meisje op een fiets met plu. Daartussen iets onduidelijks: een veld van koele kleuren waarin teksten drijven, al dan niet op zwarte schijven. Ik ken het beeld inmiddels van de site: www.freedesigndom.com.
Maar wie herkent hier iets spannends of interessants aan? Communiceert dit beeld? Ik vrees van niet. Net zomin als de naam, het label ‘freedesigndom’. Is dat iets als heldendom? Wordt de vrijheid door design bevochten?

In de woonbuurt waar ik woon was vroeger op vrijwel elke hoek een middenstander gevestigd. Slagers, bakkers, potten- en pannenverkopers, soms ook een wasserette, werkplaatsje of een onduidelijke boodschappendienst. Met de opleving van de huizenmarkt, de ‘gentrification’ van de buurt, het vertrek van de laatste oudere en minder draagkrachtige bewoners en de komst van supermarkten in de nabije omgeving, verdwenen de kleine neringdoenden.
Hun hoekpandjes verkommerden of werden overgenomen door particuliere bewoners. Aanvankelijk trokken die in de voormalige bedrijfsruimten zonder ze ingrijpend te veranderen. Er kwamen vitrages voor de grote ramen die de ingebouwde tussenverdiepingen aan het oog onttrokken. Jammer dat de slager weg moest, maar goed dat er mensen wonen, was dan de conclusie.
Inmiddels zit in een groot deel van deze markante hoekhuizen een makelaarskantoor. Ook in vroegere benedenwoningen in de rijtjes duiken ze op, met hun nette letters op de ruiten en de plakkaatjes met het aanbod: Fotozaak Capi Lux verdreven door een MVM-makelaar.
Afgezien van de halogeenspotjes boven de beeldschermen binnen, zijn het dode plekken, waar buurtbewoners niets te zoeken hebben, waar geen winkelbel kleppert of moeder met kinderwagen zich door de deur wurmt met aan de arm een kleuter die binnen een plakje worst en een knipoog krijgt.
In de hoofdstraat zijn nog wel alle winkels te vinden die een mens zich wensen kan, Keurslager naast Volendamse visboer tegenover bakker naast tabaks-kiosk.
Maar voor hoelang nog?
In Oud-Zuid, op allerlei manieren ons voorland en al jaren als prettige winkelbuurt verloren voor onmodieuze burgers, klagen nu ook de rijkere en bekendere Nederlanders dat er geen gewone winkel meer te vinden is en alles mode en dure meubels is geworden.
Als het stadsdeel Oud-West er niets aan doet, is het over een paar jaar op de Eerste Constantijn Huygensstraat en de Overtoom van hetzelfde laken een pak.

Over conventies gesproken; deze prachtige cabriolet met Mickey en Minnie Mouse erin reist al vele jaren met ons mee in de auto. En al jaren bevat dit blikken trommeltje – want dat is het – pepermuntjes en dropjes. Liefst zoute drop, maar die is moeilijk te vinden. Meestal worden pepermunt en drop samen gesabbeld. Daar kan geen Mentos tegenop.

De zaterdag werd gevuld met boodschappen, een begrafenis en een diner thuis. Op verschillende manieren heel betekenisvolle bezigheden, omringd en doordrenkt door conventies. Er zullen andere dagen zijn waarop dergelijke dingen aan de orde komen. Vandaag blijf ik voor de buitenwereld anoniem.