Ik ben geen goede fotograaf maar een romanticus. Dat is wel aan deze foto te zien: zo cliché als maar zijn kan en technisch lang niet goed genoeg. Ik kon het gewoon niet laten. Morgen is de Indian Summer voorbij.
Vorige week was ik in Glasgow. Misschien daarover later nog eens. Voordat ik vertrok gaf mijn broer Rob, die vertaler is, me dit boek mee. Het is de eerste van een serie over een jonge Schotse onderzoeksjournaliste, die zichzelf te dik vindt maar niet op haar mondje gevallen en ook nog slim.
The Field Of Blood gaat over een gruwelijke moord op een baby en speelt tegen de achtergrond van het grauwe en verpauperde Glasgow van de jaren ‘80. Ook de koude oorlog en de katholiek-protestantse tegenstellingen spelen bijrollen in het intrigerende boek.
Na een dag op school en een Japanse rit met bus 11 nog even naar vriend Rolf Orthel (met biertje op de foto) die zijn filmproject Cinema Invisible ten doop hield: Vijf cineasten, onder wie Digna Sinke en Kees Hin, verfilmden afgewezen en teruggevonden scenario’s.
Locatie was een tent in de binnenplaats van Theater ‘t Hoogt in Utrecht waar lauw bier amateuristisch werd getapt.
Omdat ik te laat kwam bleef ook de film van Kees Hin voor mij ‘invisible’. Zijn lofrede op Rolf schijnt heel goed geweest te zijn.
Een willekeurige peperbus in de Amsterdamse binnenstad. Pakkende beelden: een travestiet en een meisje op een fiets met plu. Daartussen iets onduidelijks: een veld van koele kleuren waarin teksten drijven, al dan niet op zwarte schijven. Ik ken het beeld inmiddels van de site: www.freedesigndom.com.
Maar wie herkent hier iets spannends of interessants aan? Communiceert dit beeld? Ik vrees van niet. Net zomin als de naam, het label ‘freedesigndom’. Is dat iets als heldendom? Wordt de vrijheid door design bevochten?
In de woonbuurt waar ik woon was vroeger op vrijwel elke hoek een middenstander gevestigd. Slagers, bakkers, potten- en pannenverkopers, soms ook een wasserette, werkplaatsje of een onduidelijke boodschappendienst. 
Met de opleving van de huizenmarkt, de ‘gentrification’ van de buurt, het vertrek van de laatste oudere en minder draagkrachtige bewoners en de komst van supermarkten in de nabije omgeving, verdwenen de kleine neringdoenden.
Hun hoekpandjes verkommerden of werden overgenomen door particuliere bewoners. Aanvankelijk trokken die in de voormalige bedrijfsruimten zonder ze ingrijpend te veranderen. Er kwamen vitrages voor de grote ramen die de ingebouwde tussenverdiepingen aan het oog onttrokken. Jammer dat de slager weg moest, maar goed dat er mensen wonen, was dan de conclusie.
Inmiddels zit in een groot deel van deze markante hoekhuizen een makelaarskantoor. Ook in vroegere benedenwoningen in de rijtjes duiken ze op, met hun nette letters op de ruiten en de plakkaatjes met het aanbod: Fotozaak Capi Lux verdreven door een MVM-makelaar.
Afgezien van de halogeenspotjes boven de beeldschermen binnen, zijn het dode plekken, waar buurtbewoners niets te zoeken hebben, waar geen winkelbel kleppert of moeder met kinderwagen zich door de deur wurmt met aan de arm een kleuter die binnen een plakje worst en een knipoog krijgt.
In de hoofdstraat zijn nog wel alle winkels te vinden die een mens zich wensen kan, Keurslager naast Volendamse visboer tegenover bakker naast tabaks-kiosk.
Maar voor hoelang nog?
In Oud-Zuid, op allerlei manieren ons voorland en al jaren als prettige winkelbuurt verloren voor onmodieuze burgers, klagen nu ook de rijkere en bekendere Nederlanders dat er geen gewone winkel meer te vinden is en alles mode en dure meubels is geworden.
Als het stadsdeel Oud-West er niets aan doet, is het over een paar jaar op de Eerste Constantijn Huygensstraat en de Overtoom van hetzelfde laken een pak.
Over conventies gesproken; deze prachtige cabriolet met Mickey en Minnie Mouse erin reist al vele jaren met ons mee in de auto. En al jaren bevat dit blikken trommeltje – want dat is het – pepermuntjes en dropjes. Liefst zoute drop, maar die is moeilijk te vinden. Meestal worden pepermunt en drop samen gesabbeld. Daar kan geen Mentos tegenop.
De zaterdag werd gevuld met boodschappen, een begrafenis en een diner thuis. Op verschillende manieren heel betekenisvolle bezigheden, omringd en doordrenkt door conventies. Er zullen andere dagen zijn waarop dergelijke dingen aan de orde komen. Vandaag blijf ik voor de buitenwereld anoniem.
Mijn informatie- en typografie-neus en -oog hebben zich gedeeltelijk voortgeplant in mijn zoon. Na ontvangst zijn propedeuse Japans, waarbij onze aanwezigheid als familie door hem getolereerd werd, maakten wij een wandeling door Leiden.
In een strak en modern stukje van de oude stad wees hij met zijn grote kleurige Cirque-du-Soleil-paraplu omhoog en riep: ‘Kijk, in dit nieuwbouw-huis is Rembrandt geboren!’
En zo vermaakten wij ons met dit wat knullige, 19e-eeuwse plakkaatje, uit een afgebroken gevel gespaard en overgeplaatst naar deze bescheiden plek in een na-oorlogse nieuwbouw.
Op deze manier wordt onze allergrootste schilder hier geëerd en zijn geboorteplaats gemarkeerd.
Echt Hollands, dat wel.
Eenmaal in de klas aangekomen waar ik zijn moest, greep ik in mijn koffer naar een bordstift om op het whiteboard mijn 06-nummer en email-adres te schrijven. Ik vind dat studenten mij altijd moeten kunnen bereiken. En dat ik dan mag bepalen of ik ze direct te woord sta, later terugbel of mail.
Helaas, ik vond geen bordstift.
Ik stuurde een studente de klas uit (flashback naar de klas van juffrouw Lidwien, 1960) om een stift voor me te halen bij…, tja waar ook alweer? Het Steunpunt Onderwijs Middelen? Het Facultair Ondersteunings Punt? De Service en Help bij Informatie Technologie? Ik wist het echt niet.
Enige tijd later keerde mijn studente terug met een stift.
Ik begon ermee te schrijven en schreef het halve bord vol.
Toen wiste ik – met mijn hand, een wisser was er natuurlijk niet – het inmiddels behandelde weg.
Dat dacht ik tenminste. Helaas, ik had met een watervaste stift geschreven. Het verschil tussen de twee soorten is dan ook met het blote oog nauwelijks waarneembaar.
Wat nu? Net doen of er niks aan de hand is, les afmaken en verder zien.
De collega die na mij in het lokaal les gaf, wist raad. Ze pakte een echte whiteboardmarker uit haar tas en begon alles wat ik geschreven had te bedekken met haar stift. Met een wc-handdoekje wiste ze het allemaal weg. Geweldig!
De tweede schooldag verloopt bijna net zo chaotisch als de eerste. Ik ben vergeten thuis op te zoeken waar ik les geef en kan het op mijn Apple Cube niet opzoeken. Zakelijk zegt die op het inlogscherm: Netwerkaccounts niet beschikbaar.
Van de autoradio vernam ik dat er best veel mensen zijn die af en toe met hun pc willen gooien. Ik weet dat mijn Apple’tje er niets aan kan doen. Net zomin als die aardige juffrouw van de helpdesk die zegt: ‘Wij verzoeken u een keuze te maken uit de volgende vijf items.’
Ik hang gewoon op. Morgen weer een dag.