Na een enerverende tijd vol persoonlijke ervaringen die hier niet verteld hoeven te worden, ben ik weer eens op mijn blog. Het feit dat er maar zeer weinigen zijn die dit lezen, laat staan erop reageren, moet maar geen hindernis zijn om mijn pen te blijven dopen in de zaken die mij bezighouden.

Deze week zal dat noodgedwongen te maken hebben met wat een mens thuis zoal mee kan maken. Ik ben net een paar dagen terug uit het ziekenhuis na een opname voor een operatie. Mijn herstel verloopt voorspoedig, dank u. In een ziekenhuis ben je natuurlijk, behalve via de betaal-tv, geheel afgesloten van de buitenwereld. Gek eigenlijk dat de uitgevers van de Metro, Spits en Dag hun waren niet in de conversatiezalen van de verpleegafdelingen neerleggen. Waarschijnlijk denken ze dat hun doelgroep, de jonge lezertjes, daar niet te vinden zijn. Misschien dat ‘patiënten’ zelf ook even wat minder geïnteresseerd zijn in wat er buiten gebeurt dan in hun eigen lijf.

Goed, ik zit thuis dus. Op straat hoor ik het schuurmachientje van de schilder hiernaast en de achteruitrij-piepjes van de vrachtwagen die de Lidl bevoorraadt. Verder is het hier, in mijn keurige buurt tussen Leidseplein en Vondelpark, heel rustig. De buren gedragen zich meestal netjes. En als er zich eentje opwindt over teveel bouwlawaai, print hij een keurig pamfletje uit dat hij huis aan huis verspreidt met de oproep om in het weekend toch liever de cirkelzaag en hamer te laten rusten.

Wat er via ‘De Media’ binnenkomt is ook niet erg schokkend.

Tijdens het koffiezetten en afwassen staat op het aanrecht Radio 1 aan. Meer uit gewoonte dan dat de programma’s nu zo boeiend zijn. Maar goed, je blijft wel op de hoogte. De zich vrijwel elke dag identiek herhalende opvolging van formatjes is wel erg saai, het moet gezegd. En ‘Standpunt-En-El’ zou echt verboden moeten worden.

Mijn kabelverbinding is niet zo snel en mijn belangstelling niet zo groot dat ik on line de meest indringende ervaringen heb; het blijft meest bij het opzoeken van weetjes, adressen, routes en af en toe het aanklikken van een link die ik krijg via een email-list. RSS-feeds gebruik ik niet, hoewel ik vind dat ik dat misschien wel zou moeten doen. De email vind ik wel een heel geweldig medium. Ik voel me via de email verbonden met de mensen om wie ik geef en de clubs waar ik me thuis bij voel of professioneel belang bij heb. Nieuwsbrieven, discussielijsten, mailinglists, ik krijg er niet gauw genoeg van. Het persoonlijke contact dat de email mogelijk maakt doet me een beetje denken aan het briefverkeer van voor de telefoon. Mensen schreven elkaar soms meermaal daags kattebelletjes of langere brieven.

Wat televisie betreft, leid ik ook al geen spannend leven. Ik heb maar een simpele ouderwetse buis en mijn kabelabonnement is maar een heel gewoon basispakket dat me overdag slechts in staat stelt heel veel Tell Sell, belspelletjes en herhalingen te zien. Af en toe nemen we iets op de dvd-recorder op, maar het aanbod is eigenlijk bedroevend, zeker op informatief gebied.

Nadat ik een beetje genoeg had gekregen van de geborneerde toon van NRC-Handelsblad stapte ik over op de Trouw, misschien wel de meest politiek correcte krant van Nederland. Het is geloof ik ook de krant die de minste last heeft van de overal doorgaande oplagedalingen. Helemaal bevredigen doet hij mij niet, de Trouw, vooral rond het weekend vind ik hem te dun, vooral op cultureel gebied.