Via de discussielijst PHD-Design kwam ik terecht op graphpaper.com waar een artikel stond dat me uit het hart gegrepen is over de vervorming van video-beelden. Het 16:9 schermformaat rukt op, maar nog niet alle video wordt daarvoor gemaakt. Omgekeerd wordt er ook regelmatig 16:9 uitgezonden zonder de balken onder en boven. Ook heel hinderlijk vind ik het omschakelen, enkele ogenblikken nadat het vervormde beeld te zien is. Nu ja, het is waarschijnlijk zoals te lezen in één van de commentaren bij het bericht op graphpaper.com: veel mensen zien het verschil niet of storen zich er niet aan. Ik wel, samen met … tja, wie is dat eigenlijk die dit schreef? Ben ik visueel of interactief ‘dull’ dat ik dat niet kan vinden? Nee, alleen maar te lui om helemaal naar onderen te scrollen. Daar staat het allemaal. Christopher mag een ’stylish’ mooie site hebben gemaakt, de informatietoegankelijkheid ervan zuigt, om het op z’n Amerikaans te zeggen.

Is per slot een Engelse term.
Ik moest daaraan denken toen vandaag bij twee Nederlandse designbureaus in het Engels de telefoon werd opgenomen. Mijn Engels is goed genoeg hoor, dus ik was er niet door gehinderd, alleen verbaasd. Zouden die mensen een dubbele nationaliteit hebben? Ik hoop het maar.

Eén manier om een pad te hakken door de jungle van het straatnaambord, is via de afzonderlijke straten. Een onbetekenend stukje gracht met een weinig oorspronkelijke naam is de Nieuwe Achtergracht. Het ene bord is goed, het andere helaas niet.

Carel vraagt me al maanden of ik iets wil schrijven op zijn website en elke keer reageerde ik als brave zoon met een net niet verveelde “jaja…”, direct daarop volgend met een “maar wat dan?”. Vandaag heb ik dan toch iets op het web gevonden dat niemand mag missen.

Het Japanse bedrijf Benesse Kouporeishon uit Okayama, ook wel Bennesse Corporation, houdt zich bezig met het uitgeven van onder andere educatieve videos voor kinderen en andere producten voor het gewone gezin in Japan. Eén van hun wellicht briljantste uitvindingen is wellicht het kleine tijgertje Shimajirou dat met zijn videos kleine Japannertjes de alledaagse problemen leert overwinnen.

De eerste twee filmpjes van Shimajirou hieronder leren kinderen naar de WC te gaan. In het eerste filmpje speelt een ‘gewone’ WC de hoofdrol en in het tweede filmpje wordt Shimajirou geconfronteerd met het grote avontuur van een hurk-WC zoals ze die nog veel hebben in Japan.

Shimajirou – Naar de WC gaan, onderbroekman!
Shimajirou op Youtube
Als hij met zijn autootje speelt merkt Shimajirou scherp genoeg op dat zijn buik ‘muzu muzu’ doet. De WC-pot zegt Shimajirou op haar te gaan zitten en samen met zijn ouders zingt hij een liedje met een refrein met een strekking van “plasje kom eruit! plas! plas!”. Niet lang daarna merkt Shimjirou bij het spelen met zijn blokken wederom vlijmscherp op dat zijn achterste ‘mozo mozo’ doet. Eenzelfde liedje als de vorige keer wordt gezongen met betrekking tot het drolletje: “drolletje kom eruit! druk! druk!”, is een vrije vertaling van het pakkende deuntje. Hierna feliciteert de vader Shimajirou met het feit dat hij vanaf vandaag ook een onder-, onder-, onderbroekman is! Pantsuman Shimajirou vindt de onderbroek erg fijn zitten en spoort de jonge kijkertjes aan net als hem een onderbroekman te worden.

Shimajirou – Naar de hurk-WC!
Shimajirou op Youtube
In het winkelcentrum zegt Shimajirou tegen zijn moeder dat hij nog lang niet naar de WC hoeft. Zijn plasje-emmer, Shimajirou’s gepersonificeerde blaas, denkt daar echter anders over. Niet veel later loopt hij bijna over en rent Shimajirou alsnog naar de WC. Daar aangekomen en na zijn kleine, doch dringende, boodschap te hebben gedaan dat hij eigenlijk ook nog wel moet poepen. Dan komt hij er tot zijn grote schrik achter dat er niet eenzelfde WC als thuis is terwijl hij net zo goed had leren poepen op die van thuis… Gelukkig is het een erg behulpzame en sympathieke hurk-WC met een energieke en aardig elastische WC-rolhouder. Zo leert Shimajirou nu ook al op de hurk-WC te poepen, wat een leergierig tijgertje is het toch.

Er is nog een aantal andere Shimajirou filmpjes op Youtube te bekijken die ik misschien later hier ook nog wel plaats. Ik probeer u sowieso regelmatig op de hoogte te houden van alle Japanse rariteiten die ik vind op het internet en misschien ook wel daarbuiten.

In de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt en rond de Zeeijdijk hangen tegenwoordig bordjes onder de straatnaamborden met Chinese tekens. Dat heeft een symbolische betekenis: Dit is Amsterdams Chinatown. Ik vind het een beetje gek; er wonen nog steeds heel veel mensen uit andere landstreken en slechts hier en daar is een echte chinese winkel, handelaar of restaurant te vinden. De rest zijn gewone kruideniers, ijssalons en cafe’s, zoals deze kroeg waar Amstel wordt geserveerd en door de politie met camera’s wordt gesurveilleerd.

Op deze foto is goed te zien met welke willekeurige slordigheid de straatnaamborden worden aangebracht. Waar de bierschilden aan beide kanten netjes even ver van de hoek af zijn aangebracht, hangt het ene bord vlak bij de hoek en het andere een eindje verder op. Let ook op de hoogteverschillen.
Het langere bord aan de Binnen Bantammer paste niet meer tussen de hoek en het uithangbord. Dat komt doordat het bord niet in twee regels is verdeeld, zoals meestal gebeurde met langere namen: BINNEN BANTAMMER op de eerste regel en STRAAT eronder. Rechts, achteraan de regel kan dan in kleinere kapitalen CENTRUM. Hier is dat, tegen het gebruik in, met hoofdletter C en verder kleine letters gedaan.
Zoals nu steeds meer te zien is in het centrum en andere wijken, wordt niet de oorspronkelijke letter gebruikt maar een versmalde Gill, die te nauw gespatieerd is. Het Chinese onderbord heeft een willekeurige verhouding met het bord erboven.

Enige jaren geleden alweer kreeg Het Parool ruzie met uitgever PCM, begon voor zichzelf en verhuisde naar een plek ergens in het oostelijk havengebied van Amsterdam. Inmiddels is het kleine broertje gevolgd door het iets grotere broertje Trouw en de grote stoere Volkskrant. De verhuizingen hebben op de redacties flinke schokken teweeggebracht, getuige de verschillende bijdragen in de vorm van wandelingen langs de verschillende lokaties waar Trouw ooit gevestigd was en afleveringen in de rubriek ‘Geboren in’.
Dat kleine eigenwijze broertjes het soms bij het goede eind hebben, blijkt uit het feit dat Trouw Het Parool inmiddels ook al gevolgd is in het tabloid-formaat. De Volkskrant houdt nog vol maar zal weldra volgen, net als NRC Handelsblad.

Ook wat betreft die ruzie heeft Het Parool gelijk gekregen. De Stichting Democratie en Media heeft het puur commerciële Apax uitgekocht om te kunnen zorgen dat de kranten die door PCM worden uitgegeven hun bijdrage aan de democratie inderdaad kunnen blijven leveren. Een enorme kapitaalsvernietiging heeft door deze jojo-manoeuvre met Apax plaatsgehad.

Maar eigenlijk begon ik dit stukje om iets anders. Het is een volstrekt achterhoedegevecht, ik weet het, maar ik blijf het vreemd vinden dat kranten steeds verder buiten binnensteden vandaan worden gemaakt. Zelf heb ik nog gezien hoe de manshoge papierrollen de drukkerij van de Telegraaf aan de Nieuwezijds Voorburgwal werden binnengereden, een indrukwekkend schouwspel. Het was er druk en lawaaiïg en rook er naar drukinkt en olie. Op het korte stukje straat tussen Het Paleis op de Dam en het Spui waren de redacties van vrijwel alle landelijke dagbladen gevestigd. Plus nog een aantal andere bedrijven in ‘de media’ (die gelukkig nog niet zo heetten). Er liepen mensen op straat die eruit zagen alsof ze belangrijk werk te doen hadden. Er heerste een urgente drukte. Nu is dat stukje brede straat meestal leeg, op een voortrazende tram en een verdwaalde toerist na.

In de binnenstad van Amsterdam wordt steeds minder gemáákt en steeds meer geconsumeerd en gerecreëerd. En ook dat betekent economische bedrijvigheid, het is waar, maar het is een ander soort drukte. Het is een drukte die minder tevreden aanvoelt, minder heroïsch. Van al dat consumeren en recreëren worden mensen niet ècht gelukkig.