Dit vond ik in mijn inbox, het onderwerp was : Afspraak 7 maart

Op 22 feb 2007, om 1:41 heeft Nikki het volgende geschreven:

Beste Carel,

dit kon ik niet voor me houden, klik hier,

Nikki

ik heb haar toen dit teruggeschreven:

Beste Nikki (of mag ik Lieve Nikki zeggen?)
heel erg bedankt dat je afgelopen donderdag om kwart voor twee ’s nachts aan me hebt gedacht. Ik voel me vereerd en een beetje warm van binnen daardoor. Ik was natuurlijk ook heel benieuwd naar de aanleiding van je enigszins cryptische en mysterieuze berichtje over een afspraakje op 7 maart. Toevallig is dat de dag voor de verjaardag van mijn vrouw, dus ik weet niet of het ervan komt. Maar wel heel leuk dat je aan me denkt.
Ange en ik kennen elkaar al heel lang maar hebben elkaar ook, zeker toen we nog niet zo lang bij elkaar waren, best vrij gelaten. Het moet in die tijd zijn dat jij en ik elkaar leerden kennen. Jij was toen ook nog niet zo lang met Thomas, denk ik. En met hem ben je toch nog steeds? Jullie hebben toch samen een ontwerpbureau waaraan jullie beiden, heel grappig, een stukje van je voornaam hebt gegeven? En hadden jullie niet, ook al heel grappig, zo’n opvallend pand in een binnenterrein aan de Weesperzijde, waarvan de buren vonden dat het te oranje was? En dat toen in appeltjesgroen is overgeschilderd? En hadden jullie niet pas een prijs gehad voor een rood ontwerp? Iets met politiek, was het niet? Gefeliciteerd nog.
Maar goed, ik heb even op dat linkje geklikt. Wat een leuk filmpje zeg! En met mijn eigen naam overal, knap hoor! Heb je dat zelf gemaakt? Maar wie is die guitige man? Toch niet Thomas, wel? Nee, ik weet het alweer, het is die man van die partij waarvoor jullie dat winnende ontwerp hebben gemaakt. En waar stond die ook alweer voor? Tomaten? Rode sterren? Of voor Nu? Ach nou ja, het doet er ook eigenlijk niet zoveel toe. Gewoon een leuk filmpje is gewoon een leuk filmpje, toch?
Nogmaals bedankt dat je aan me hebt gedacht, Nikki.
Groeten aan Thomas… of misschien beter van niet.
En succes met het ontwerpen.
Liefs,
Carel

Soms zit ik teveel binnen naar mijn zin. Ik zou op straat willen zijn, de frisse nevelige stadslucht opsnuiven, mensen bezig zien en de dingen die ze voortbrengen: verkiezingscampagnes, winkelruiten, gratis kranten, theatervoorstellingen, boeken, restaurantmenu’s.
Maar soms moet ik stukken schrijven: over de toekomst van het visuele onderwijs aan de School voor Journalistiek, projectvoorstellen, colleges, maar ook ingezonden brieven en artikelen in mijn blog.
Dan neem ik de krant als aanleiding. Zoals vandaag.
Monic Slingerland vraagt zich in Trouw af waarom Moszkowicz die persconferentie gaf. Gek, ik heb me dat geen moment afgevraagd. Voor zichzelf natuurlijk. Zoals hij alles wat hij tot nu toe deed, voor zichzelf deed. Voor zichzelf en voor niemand anders. Niet voor zijn klanten, niet voor de advocatuur, niet voor de onafhankelijkheid van de rechtspraak, niet voor de wereld, uitsluitend en alleen voor zichzelf.
Mij ergert dat een beetje, iemand die zo evident alleen maar bezig is zichzelf te verkopen. Met tv-shows, relletjes in de media, het verdedigen van BN-ers, zich op onoirbare wijze inlaten met maffia, zich zo in de kijker spelen en daar dan weer de vermoorde onschuld over spelen. Welk middel zou hij nog schuwen? Geen enkel, vrees ik. Een enge man.
En eentje waarvan we nog niet afzijn. Hij zal meer en meer op de buis te zien zijn, want daar doet hij het om, om zichzelf tentoon te stellen en zo nog rijker en beroemder te worden. Eigenlijk is hij een soort Anne Nicole Smith, waarvan iemand gezegd schijnt te hebben dat ze vooral beroemd was. Of Paris Hilton, ook zo’n type: een beroemde naam, verder niets.
Het ergert me ook dat ‘de media’ (hoezeer ik de term ook verafschuw) zich zo door hem laat inpakken. Dagenlang haalt Bram de voorpagina’s en de beschouwingen van deskundologen (dank aan Koot & Bie voor die term) in nieuwsprogramma’s en op binnenpagina’s van de dagbladen. Van Pauw & Witteman kreeg de halfgod zelf ruim baan voor het verkondigen van zijn halve waarheden.
Waarom? Wat boeit ons zo in die man en zijn bezigheden? Het moet zijn macht zijn, zijn flirten met met het kwaad en zijn sluwheid. Die we hem benijden maar niet misgunnen. Omdat hij zich ermee in de kijker speelt, en waarmee hij een Jaguar, een pand aan de Herengracht en een constante reservering bij Joop Braakhekke kan onderhouden.
Wat dat over onszelf zegt, daar word ik niet zo blij van.
Tot slot nog even over de foto van de persconferentie in de Trouw. Dit zou Hans Aarsman beter kunnen, maar vooruit: Er staan geen stoelen in de zaal met het verschrikkelijke hoteltapijt, ziet u dat? Waarom niet? Wil Moszkowicz de media letterlijk op de knieën dwingen? Dat is dan aardig gelukt, getuige de goedgevulde kleuterklas aan zijn voeten. Rick Nederstigt van het ANP zag het gelukkig en legde het vast. Waarvoor dank.

In de Trouw van gisteren stonden twee berichten bij elkaar met interssante afbeeldingen. Het bovenste gaat over de overleden uitvinder van de leesmethode ‘boom-roos-vis’ (ook bekend als ‘maan-roos-vis’ staat er enigszins cryptisch bij) Frater Caesarius Mommers. Ik moet daarbij denken aan de discussie over lettervormen voor kinderen, waar ik, als ontwerper bij educatieve uitgeverijen, ook mee te maken kreeg. Sem Hartz (1912-1995), de ontwerper van de schreefloze straatnaambordenletter en graveur van ingewikkelde patronen op bankbiljetten, tekende me eens voor dat schreefloze letters teveel op elkaar lijken om goede leesletters te zijn. Niet de eenvoud van de letter is een hulpmiddel bij het leren lezen; het hebben van een uitgesproken en unieke vorm helpt het kind de verschillende letters van elkaar te onderscheiden. Ook Gerrit Noordzij heeft hierop gewezen toen hij ontdekte dat een kind letters nog net zo makkelijk van achteren als van voren als op hun kop bekijkt en zo geen onderscheid maakt tussen een schreefloze ‘p’, ‘q’, ‘b’ en ‘d’. Bij een schreefletter zou dat minder makkelijk zijn, die letters verschillen daarvoor te veel.

Het bericht eronder is een geval van goed nieuws. En omdat ik ook wel eens niet wil mopperen, vermeld ik het hier zonder te zeuren over de kwaliteit van het ‘logo’. Ik vind dit een goed idee om als je iets stoms in het verkeer doet sorry te gebaren en ik hoop dat het wijd verbreid raakt. Op de smalle wegen rond mijn Franse buitenhuis is het al gebruik om de vlakke hand bij de voorruit op te steken tijdens het passeren.
In het verkeer heb ik zelf iets afgekeken van vrachtwagenchauffeurs, dat ik probeer toe te passen. Ik noem het knipogen met de clignoteur. De clignoteur is de richtingaanwijzer van de auto (eigenlijk is het het mechanisme dat de lichten doet knipperen). Nadat ik toegelaten ben in de file, en ik mijn richtingaanwijzer dus terug kan zetten, duw ik het pookje van de richtingaanwijzer even door naar de andere kant en dan naar het midden. Dit levert een soort knipoog op, die vertaald kan worden met ‘bedankt!’.

De eerste keer dat ik het hoorde, dacht ik dat er een storing was. Soms heb je dat, dat de verbinding met de correspondent in een ver land verbreekt en dat er even geen nieuw onderwerp klaar staat in het Radio 1 Journaal.
De tweede keer dacht ik dat het zondag was en er weinig nieuws te melden was. Maar het was geen zondag, want als het zondag was geweest had ik wel sportverslagen gehoord. En die hoor ik extra goed omdat ik vind dat ze helemaal niet op een nieuwszender thuishoren. Sport is entertainment en entertainment is geen nieuws. Maar dat is een ander verhaal.
De derde keer dacht ik dat iemand in huis een andere zender had gekozen, maar dat was niet zo want ik hoorde het vertrouwde en vertrouwenwekkende nasale stemgeluid van Rob Trip. Of dat van de lieftallige Lucilla Carasso, die ‘Rolling Stones’ uitspreekt met een keel-’r', een korte ‘o’-klank en een dikke ‘l’: “de rolling stoons”.
Ik hoorde dus muziek in het Radio 1 Journaal. Wat kan hiervan de bedoeling en de reden zijn? Opleuken? Luisteren er niet genoeg jongeren naar het Radio 1 Journaal? En wordt dat dan beter als je liedjes uit 1968 gaat draaien? Moet er verder worden bezuinigd? Of weet het Radio 1 Journaal niet meer waar het voor bedoeld is: Nieuws, nieuws en nog eens nieuws, liefst 24 uur per dag! En geen flauwe formules zoals Standpunt-en-el of -café, waar ook heel goedkoop met luisteraars gecommuniceerd wordt.
Ik ben bang dat het Radio 1 Journaal, samen met de rest van Radio 1, de weg aan het kwijtraken is. Minder en minder nieuws valt er te beluisteren en meer en meer slappe formats die week in week uit herhaald worden. Tot vervelens toe, waarschijnlijk ook van de programmamakers zelf, die ze brengen alsof ze als serveersters met liefdeloos bereid voedsel door de ongeïnspireerde kok het schraal-verlichte Standpunt-Café ingestuurd zijn.
Nieuws, snel, to-the point, bondig, uit Cuba, Oezbekistan, Krimpen aan de Lek, Kaapstad, ’s-Gravenvoeren, overal vandaan, dat is pas spannend! En er is zat van.

(klik op de kleine plaatjes voor vergrotingen met toelichting)

In de groene stad die Amsterdam op veel plaatsen is, verdwijnen straatnaamborden soms achter welig struikgewas of klimop.
Hoewel de keuze moeilijk is, lijkt me dat het bord voorrang heeft en vrijgehouden zou moeten worden. Als er aan de hoek ertegenover al een goed zichtbaar bord hangt, kunnen we soepel zijn.

Tegen regenpijpen moeten we strenger zijn, vind ik. Niet zozeer omdat ze het bord onleesbaar maken. Dat is vaak namelijk niet het geval, de pijp bedekt maar een of twee letters die je wel kunt raden. Nee, het is gewoon geen gezicht. De mededeling van zo’n pijp over een bord is: Ach, wat maakt het uit. En dat is onverteerbaar. Het maakt namelijk uit.