Als beloning voor het bezoek aan mijn 85-jarige tante Miny, kregen Yinka, mijn dochter en ik ieder een stroopwafel en ik een gereproduceerde foto.

Haar gaf ik een paar foto’s van ons en deze van mijn vader.

Gisteren bekeek ik de foto’s met mijn inmiddels volwassen zoon Benjamin. Ik vertelde hem dat dit de biljartfabriek was van zijn overovergrootvader Karel Hendrik, Grofie voor familie, en zijn overgrootvader Karel. Dat kan je trouwens ook aan de opschriften zien. Het pandje stond aan de Lauwerecht in Utrecht.
De oude Karel staat rechts, voorzover te zien een typische Kuitenbrouwer: een beetje bolle man met een blotebillengezicht en weinig blond haar.
Mijn grootvader, die ik nooit heb gekend en waarvan ik zelfs geen enkele foto bezat, staat er heel anders op. Jong nog, dat zie je aan zijn magere gestalte en gezicht. Ik denk dat ze allebei een knevel dragen maar dat is op deze foto niet te zien. Ze staan er een beetje sullig bij; hoogvliegers waren het niet, zoveel is bekend. Heel af en toe ben ik in een café nog wel eens een biljart van De Prins tegengekomen. Dat was een mooie ervaring.
Weinig weet ik van mijn voorouders en Benjamin straks nog minder. Wel stonden we gisteravond even met vijf hele generaties bij elkaar. Dat was ook een mooie ervaring.

Dochter Yinka viel in voor haar hobo-docente Noor Wolfensberger bij twee uitvoeringen van een Mendelsohn-symfonie in de basiliek van IJsselstein op 19 november 2006. Ik natuurlijk apetrots. Het was heel mooi. Na de pauze een Mozart-requiem, waarin Yinka niet speelde. Toch heel mooi.
Noor speelde zelf de week erop in de Bavo-kerk van Heemstede in de Hohe Messe van Bach. Daar waren Yinka, Benjo, de man van Noor en ik. Wie schetst onze verbazing als we daar nicht/oudtante Suzanne Wieberdink in het koor zien (en horen!). Na afloop een heel gezellige nazit bij Roel en Suzanne thuis. Een erg leuk extraatje bij een wonderschone uitvoering van een meesterwerk.